Νεράιδα δίχως παραμύθι!!!

Ξημέρωσε στο νεραϊδόκοσμο.

Δε σε είχα δίπλα μου αλλά σε ένοιωσα δίπλα μου.

Κάθε ώρα που περνάει μπορεί να μη σε έχω εδώ αλλά είσαι παντού.

Είναι περίεργη η μαγεία στον κόσμο μου, όσο δύσκολα κι αν περνάμε στον κόσμο των θνητών.

Οι θνητοί πεθαίνουν, το έμαθα καλά αυτό το παραμύθι.

"Δεν είναι παραμύθι" μου είπες και με αγκάλιασες σφιχτά. Με πήρες μέσα στα δυο σου χέρια και με έσφιξες σαν να ήτανε η τελευταία φορά.

"Δε θα αντέξω άλλο πόνο" σου είπα και μύρισα το άρωμα από τα ρούχα σου όπως τότε που ήμουνα μικρό παιδάκι και κρυβόμουν στην αγκαλιά σου ή σκούπιζα τα δάκρυα που με πονούσαν, αλλά κι αυτά που μου δίνανε χαρά.

"Θα αντέξεις" μου είπες και με κοίταξες βαθιά γεμάτη στοργικότητα, μ' αυτά τα μάτια που αγάπησα χωρίς κανέναν κόπο.

Τα μάτια σου τα αγάπησα όχι γιατί με μεγάλωσαν, ούτε γιατί έτσι μου έμαθαν, τα αγάπησα γιατί έτσι επέλεξα.

Ναι η αλήθεια είναι αυτή, επέλεξα να σε αγαπάω χωρίς κανέναν δισταγμό, χωρίς κανέναν κόπο.

Ήσουν ο άνθρωπος που ήταν πάντα εκεί, και στα εύκολα και στα δύσκολα.

Είσαι ακόμη εδώ και σε νοιώθω σε κάθε μου κίνηση, σε κάθε μου φόβο, σε κάθε μου δάκρυ.

Ξέρω πως όταν πέφτουν τα δάκρυα της λύπης, μου λες όπως και τότε "Μην κλαις άλλο χαζούλα, θα αρρωστήσεις" κι όσο σκέφτομαι αυτή την ατάκα ακόμη πιο καυτά πέφτουν τα δάκρυά μου.

Κοιμάμαι και ξυπνάω με το βλέμμα των ματιών σου. Πέρασαν κιόλας τέσσερα χρόνια και ξέρω πως δεν έχεις ησυχάσει γιατί έφυγες χωρίς να μας χαιρετήσεις, έφυγες χωρίς να μας αγκαλιάσεις, έφυγες και πήρες μαζί σου όλο τον πόνο από την καρδιά μου αλλά ο πόνος δεν φεύγει και το ξέρεις!

Μου το είχες μάθει καλά, με έμαθες να ζω με αυτό και να το αποδέχομαι!!!

Με έμαθες να αγαπάω τα πάντα χωρίς ενδοιασμούς, να συγχωρώ και το μεγαλύτερο παράπτωμα των άλλων, να υπομένω καρτερικά μέχρι να έρθει η ώρα και η μέρα που θα σε έβλεπα. Με άφησες με αυτή την επιθυμία, να σε δω και να σε πάρω αγκαλιά όπως τότε που ήμουν παιδάκι και μετρούσα τις μέρες να έρθεις ή να έρθω να σε δω!!!

Ήρθα και σε είδα ξαπλωμένη, κοιμωμένη, δε με άκουγες, δε με έβλεπες αλλά χαμογελούσες...

Θα έδινα τα πάντα για να ήσουν εδώ αυτές τις στιγμές που είμαι καλά, περνάω καλά και είμαι με έναν άνθρωπο που προσπαθεί όπως προσπάθησες κι εσύ να μη μου λήψει τίποτα και ποτέ!!!

Η κόρη σου πονάει κι εσύ δεν είσαι εδώ να τη μαλώσεις που καπνίζει. Δεν είσαι εδώ να σου μιλήσουμε για τον φίλο μας που χαροπαλεύει για να μας αγκαλιάσεις τον πόνο, δεν είσαι εδώ να μας μαλώσεις που καθόμαστε με τις ώρες πάνω στον υπολογιστή, δεν είσαι εδώ για να μας πεις μια γλυκιά κουβέντα για το πόσο προσπαθούμε να επιβιώσουμε και γινόμαστε παυσίπονα για τους άλλους, δεν είσαι εδώ για να μας γκρινιάζεις που εμπιστευόμαστε εύκολα τον κόσμο!!!

Δεν είσαι στον κόσμο των θνητών αλλά ξέρω πως στο νεραϊδόκοσμο μου περνάς καλά κι ας μην είσαι σε κανένα παραμύθι...

Στον άνθρωπο που μεγάλωσε τρείς γενιές παιδιών χωρίς κανένα παραμύθι και κοιμήθηκε να ξεκουραστεί πριν 4 χρόνια σαν σήμερα και δεν ξύπνησε ποτέ...